کلکته: استادیوم های فوتبالی هستند که متعلق به باشگاه ها، فرنچایزها و گاهی اوقات به یک شهر هستند. و سپس استادیوم دریاچه نمک است. برای بیش از چهار دهه، این دیگ مکانی بوده است که فوتبال هند با برخی از بهترین های جهان روبرو شده است.
روز شنبه، برزیل برای اولین بار برای بازی با هند از زمین خارج می شود. سه روز بعد اروگوئه خواهد بود. برای کشوری که محدود به تماشای بهترین های فوتبال جهان فقط از روی صفحه نمایش خود است، تماشای برزیل و اروگوئه در حال بازی با هند در حیاط خلوت ما سورئال به نظر می رسد. برای دریاچه نمک، این احتمالاً برجسته ترین ورودی در یک دفتر کل در حال حاضر قابل توجه است.
این استادیوم در ژانویه 1984 با جام طلای نهرو افتتاح شد، در مقیاسی که اکنون تقریباً فوق‌العاده به نظر می‌رسد – 120000 تماشاگر – و برای سال‌ها آن را به یکی از بزرگترین میدان‌های فوتبال در جهان تبدیل کرد. فیفا ثبت کرده است که رکورد رسمی حضورش در سال 1997، زمانی که 131000 نفر برای دربی بین شرق بنگال و موهون باگان جمع شدند.
اگرچه زمینه بزرگتری فراتر از اعداد وجود دارد. دریاچه نمک صحنه ای شد که جاه طلبی فوتبال هند از آنجا به جهان گسترده تر پخش شد. این ورزشگاه میزبان مسابقات فوتبال مقدماتی جام جهانی، بازی‌های جنوب آسیا، مسابقات سوپر فوتبال و مسابقات بین‌المللی با حضور تیم‌هایی از اروپا، آسیا و آمریکا بود. این شهر تبدیل به خانه طبیعی باشگاه‌های شهر و به طور فزاینده‌ای برای تیم ملی شد، و همچنین به یک پیت استاپ برای بازیکنان بین‌المللی گاه به گاه تبدیل شد.
ستاره ها هم جمع شده اند. به عنوان مثال، پله در سال 1977 با نیویورک کاسموس آمد تا در باغ ادن بازی کند، هفت سال قبل از اینکه فوتبال بزرگ به دریاچه نمک منتقل شود. زیارت کلکته خیلی قبل از این شروع شده بود، ورزشگاه فقط آن را به ارث برده بود.
صربستان و بوسنی پس از جنگ بالکان در استادیوم سالت لیک با یکدیگر بازی کردند و اولین بازی ملی آنها بود.
دیگو مارادونا در دسامبر 2008 راهی دریاچه نمک شد. او در آنجا مسابقه ای انجام نداد. با این حال، او برای دقایقی نگاهی اجمالی به جادوی خود نشان داد و در مقابل جمعیتی که صرفاً از حضور او سرمست شده بودند، با فوتبال بازی کرد. تصویر بی‌تردید کلکته بود: مشهورترین فوتبالیست‌های جهان می‌توانستند به عنوان بازدیدکننده وارد شوند، اما شهر نزدیکی آنها به توپ را به خودی خود یک رویداد تلقی می‌کرد.
چند ماه قبل، استادیوم شاهد چیز مهم تری بود. در 27 می 2008، بایرن مونیخ یک تیم پر ستاره را به کلکته آورد تا با موهون باگان روبرو شود. الیور کان، بزرگ فوتبال آلمان آخرین بازی خود را برای بایرن انجام می داد. زه روبرتو، مارک ون بومل و دیگران در تیم مهمان حضور داشتند. بایرن 3-0 پیروز شد، اما نتیجه اتفاقی شد وقتی که کان در دقیقه 55 زمین را با تشویق شدید ترک کرد. حساب خود بایرن آن را به‌عنوان خداحافظی دروازه‌بان از فوتبال فعال توصیف می‌کند، که به درستی در مقابل جمعیتی 120000 نفری گزارش شده است.
پس از آن لیونل مسی، در 2 سپتامبر 2011، زمانی که آرژانتین، با طلسم خود به عنوان کاپیتان، در سالت لیک در یک بازی دوستانه به مصاف ونزوئلا رفت. شش سال بعد، این مکان زمانی که میزبان فینال جام جهانی زیر 17 سال 2017، اولین تورنمنت فیفا در هند بود، تمایز دیگری به دست آورد. انگلیس با دو گل عقب افتاد و در مقابل 66684 تماشاگر 5-2 اسپانیا را شکست داد و برزیل نیز در اینجا بازی مقام سوم را انجام داد.
برای یک بار، کلکته صرفاً فوتبال وارد نمی کرد، بلکه میزبان یک رویداد جهانی واقعی بود. و با این حال، آشکارترین چیز در مورد دریاچه نمک ممکن است این باشد که از تمام اختراعات مجدد فوتبال هند جان سالم به در برده است.
ورزشگاه از نظر فیزیکی و استعاری کوچک شده است. تراس های قدیمی دارای صندلی های پذیرایی هستند. جعبه های مهمان نوازی بالا آمده است. ظرفیت آن نیز از 120000 نفر در سال های اولیه کاهش یافته است. برای جام جهانی زیر 17 سال بازسازی شد. سطح بازی از چمن طبیعی به مصنوعی تغییر کرد، قبل از اینکه در سال 2016 به چمن طبیعی بازگردد. نام آن نیز به طور رسمی به Vivekananda Yuba Bharati Krirangan تبدیل شده است. در کنار همه اینها، اقتصاد فوتبال نیز در اطراف آن تغییر کرده است. از مسابقات ایالتی و دربی های باشگاهی IFA Shield، میزبانی مسابقات لیگ ملی فوتبال، I-League، ISL و FIFA را آغاز کرد.
ماندگاری آن چیزی است که دیدارهای برزیل و اروگوئه را بسیار مهم می کند. تیم بزرگسالان برزیل هرگز در هند مسابقه ای انجام نداده است، آخرین رویارویی اروگوئه با هند در کلکته در جام طلای نهرو در سال 1982 بود، قبل از اینکه دریاچه نمک وجود داشته باشد. اکنون که هر دو کشور در آمفی تئاتر بازی می کنند، این احساس خانه نشینی دیگری است.
طعنه آمیز است زیرا استادیوم سالت لیک در زمانی ساخته شد که فوتبال هند رویای تبدیل شدن به بخشی از گفتگوهای بین المللی را در سر می پروراند، بحثی که هنوز به پایان نرسیده است. هند حتی کشورهای رده متوسط فوتبال را دنبال می کند، اما در تمام این مدت ورزشگاه همچنان دروازه های خود را باز می کند و به کلکته اجازه می دهد تا شاهد حضور چندین نسل از فوتبالیست ها باشد. این نوید ورود به فوتبال هند را نمی دهد، بلکه مکان را در هنگام طلوع آفتاب آماده نگه می دارد.