
کریستیانو رونالدو بدون شک بازیکن بزرگی در این بازی است، اما در بخش آخر دوران حرفه ای او چگونه اتفاق افتاده است؟ پر از سر و صدا بیشتر از جام. این بازیکن 41 ساله به مرز نمادین 1000 گل نزدیک می شود، اما در عین حال، جنجال هایی وجود ندارد که او را ترک کند. ترک اردوی پرتغال برای حضور در لیگ ملتهای یوفا پیش از دیدار با دانمارک، جنجال تازهای را به راه انداخته است و به لیست بلندبالای بازیهای او با فوتبال در بین مربیان و باشگاهها اضافه شده است.
در اوایل این هفته، رونالدو برای بازی مورد انتظار نروژ نیمکت نشین شد و علیرغم گرم کردن بدنش در نیمه دوم، به عنوان یک تعویض بلااستفاده باقی ماند. گزارش ها حاکی از آن است که او از تصمیم ژسوس مربی ناراحت شده است و سرمربی تیم تایید کرد که رونالدو دوباره مقابل دانمارک نیمکت نشین خواهد شد. برنده 5 توپ طلا ظاهرا احساس کرد به او خیانت شده است و درخواست جسورانه برای ترک اردوی تیم ملی را مطرح کرد و فصل تلخ دیگری به میراث او اضافه کرد.
واضح است که این اولین مورد در مورد رونالدو نیست، زیرا خروج او از منچستریونایتد در دومین دوره او باعث شد که این درام از کنترل خارج شود. اریک تن هاگ، سرمربی وقت، اعتماد خود را به رونالدو از دست داد، او آشکارا علیه این وضعیت شورش کرد. او حتی قبل از سوت پایان زمین را ترک کرد و به خاطر رفتارش جریمه شد. سپس مصاحبه پیر مورگان آمد که هر آنچه از رابطه او با باشگاه باقی مانده بود را به هم زد. رونالدو آشکارا از سرمربی، مالکیت باشگاه و امکانات آن انتقاد کرد و انتقادات گسترده ای را برانگیخت و در نهایت به دومین دوره خود در اولدترافورد پایان داد. چندی بعد، ورود رونالدو به عربستان سعودی جرقه انقلابی زد و چندین بازیکن مطرح متعاقباً او را برای جابجایی های هنگفت به لیگ دنبال کردند. با این حال رونالدو نتوانست از باشگاهی که ابتدا در آن شکوفا شده بود خداحافظی کند و گام های بزرگی برداشت که در نهایت او را به اسطوره بازی تبدیل کرد.
رونالدو هر جا بازی می کرد اثری از خود بر جای می گذاشت. مهمتر از آن، توانایی او در گلزنی به او کمک کرد تا در کانون توجه، هاله و قد و قامتی که با تبدیل شدن به یکی از بزرگترین ستاره های بازی به دست می آمد، کنترل کند. با این حال، برای بازیکنی که در بین بهترینهای تاریخ قرار گرفته است که هرگز در هیچ یک از باشگاههایی که در آن بازی میکرد خداحافظی مناسبی نداشته است، گویای این موضوع است. خروج او از رئال مادرید در هاله ای از ابهام قرار گرفت و گزارش ها حاکی از آن بود که باشگاه پیشنهادی پرسود یا قراردادی قابل مقایسه با لیونل مسی در بارسلونا به او نداده است. زمانی که رونالدو از انتقال خود به یوونتوس خبر داد، دنیای فوتبال را شوکه کرد. او هت تریک قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا را با فینال کیف به عنوان آخرین بازی او برای لوس بلانکوس تکمیل کرده بود و فرصتی برای خداحافظی در باشگاهی که در آن موقعیت خود را به عنوان یک اسطوره رئال مادرید تثبیت کرده بود، باقی نگذاشت.
همچنین بخوانید – خورخه ژسوس حاضر به عقب نشینی در میان شکست کریستیانو رونالدو نیست، می گوید “پنهان نمی کنم”: “قوانین برای همه یکسان است”
خروج رونالدو از یوونتوس نیز به همین شکل تلخ بود. زمانی که باشگاه پس از از دست دادن عنوان قهرمانی لیگ حاضر شد او را رها کند، منچستریونایتد یک بازگشت پر شور برای او در خانه ترسیم کرد که در نهایت با بدترین نتیجه ممکن به پایان رسید. مسی، رقیب اصلی او، در حال بازنشستگی از بازی های ملی با آرژانتین است و کل کشور آماده است تا او را اخراج کند. این را نمی توان در مورد رونالدو گفت.
افت قابل توجهی در توانایی های رونالدو
فرم او سقوط کرده است و نمی توان از آن چشم پوشی کرد. در جام جهانی 2022، او در مراحل حذفی روی نیمکت رها شد و گونکالو راموس جای او را گرفت. خروج پرتغال از مرحله یک چهارم نهایی با خروج فرناندو سانتوس از سمت خود به دنبال داشت. روبرتو مارتینز به حمایت از رونالدو در ترکیب اصلی ادامه داد، اما سوالات در مورد جایگاه مهاجم در تیم همچنان ادامه داشت زیرا پرتغال برای تسلط تهاجمی تلاش می کرد. منتقدان و هواداران تصمیم مارتینز برای ادامه راه اندازی او را زیر سوال بردند و این بازیکن اسپانیایی در نهایت پس از یک رقابت ناامیدکننده دیگر با پرتغال، پست خود را ترک کرد.
زمانی که عیسی به پرتغال پیوست، بسیاری بر این باور بودند که رونالدو با توجه به حضور قبلی آنها در النصر، آینده ای در تیم ملی خواهد داشت. به نظر می رسد که اولین کنفرانس مطبوعاتی عیسی نیز همین موضوع را نشان دهد. با این حال، همانطور که از هر مربی انتظار می رود، او انتخاب های تعیین کننده ای را برای تیم انجام داده است. رفتار رونالدو در هفته گذشته، از غیبت در تمرین تا ترک اردو و انتشار پست در شبکه های اجتماعی، تنها فصل بحث برانگیز دیگری به دوران حرفه ای او در تیم ملی اضافه کرده است، جایی که او یک قهرمانی اروپا و دو قهرمانی لیگ ملت های یوفا را به دست آورده است.

