لیگ برتر: یک روز دربی در منچستر

مسافران دو قطار در یک قطار جای می‌گیرند و این بدان معناست که ادب و ادب – که به عنوان یک روش زندگی در این بخش از جهان پذیرفته شده است – توسط دو نفر آزمایش می‌شود، و صدای آنها آمریکایی بودنشان را نشان می‌دهد، که چمدان‌های بزرگی را روی و جلوی صندلی‌ها گذاشته‌اند. همچنین به این معنی است که Mbuemo، غلاف‌های گوش سفید در جای خود و کلاه قهوه‌ای محکم در جلو، باید در دهلیز در هشتی که ساعت 8:53 صبح لندن را ترک می‌کند، بایستد.

نماد خدمات راه‌آهن شمال غربی لندن در این خط، یک ساعت مانده به سفر، خانه‌هایی با سقف‌های شیب‌دار و حومه‌ای که به نظر می‌رسد از آن مراقبت شده‌اند، ساعت در کالسکه ما 8.54 صبح را نشان می‌دهد. مسافری پس از توقف طولانی در نورثهمپتون گفت: «برای حرکت خیلی پر است. معلوم شد، راننده با یک ماراتن تاخیر داشته است. او در سیستم نشانی عمومی می‌گوید: «هرچند به نظر می‌رسد این بهانه نیست.

تئاتر رویاها

همه در این یکشنبه خاکستری و مرطوب به اولدترافورد می‌رفتند، اما سال‌ها پس از اینکه دیوید بکهام، متولد نه چندان دور مکانی در لندن به نام ویپس کراس، به اولدترافورد می‌رفتند، اولین دربی منچستر در این فصل، تعداد زیادی از هواداران را در سفر چهار ساعته به منچستر پیکادیلی می‌کشاند که شامل تغییر در کرو و شما را از طریق استوکپورت و فیل‌پورت به خانه می‌برد.

تیم مایکل کریک تنها یک بار در 10 بازی خانگی در سال 2026 با میانگین 2.7 امتیاز در هر بازی در اولدترافورد شکست خورده بود. با رفتن به نوزدهمین بازی تیم های منچستر، این بهترین رکورد خانگی در لیگ برتر امسال بود. دلیل کافی برای ترغیب مردان، زنان، پسران و دختران منچستریونایتد برای گذراندن یک بعد از ظهر آفتابی در “تئاتر رویاها” است.

اولدترافورد در جلو ظاهر می شود، به جای تیرهای سفیدی که سقف کنسولی را پشتیبانی می کنند، از مسیر برایان استاتهام که از تراموا از ایستگاه پیکادیلی بیرون می آیید.

در مت بازبی وی

زمین کریکت، زمینی که جورج بست را گیج کرده بود زیرا نمی دانست دو اولدترافورد وجود دارد، اول است. از کنار زمین کریکت لنکستر کانتی رد می‌شوید، از جاده و غرفه‌ای عبور می‌کنید که خود را پادشاه برگر می‌نامد و با تصاویر اریک کانتونا و بابی چارلتون رزرو شده است. نوار ترافورد با نقاشی‌های دیواری بست و چارلتون در یک طرف و دنیس لاو و کانتونا در سمت راست شما قرار دارد. کمی با انبوهی راه می‌روید که لحظه به لحظه ضخیم‌تر و بزرگ‌تر می‌شود و در مسیر سر مت بازبی هستید.

سرمربی افسانه ای منچستریونایتد تا حدودی تحت الشعاع تبلیغاتی قرار گرفته است که برایان رابسون، کاپیتان سابق یونایتد را نشان می دهد، اما او یک دستش روی لگن است، دست دیگرش روی توپ است که با مهربانی به کسانی که در زیر می خندند و به مجسمه ترینیتی نگاه می کند، روشی که منچستریونایتد برای جاودانه ساختن بهترین، لاو و چارلون نقطه ای است.

همه دارنده بلیط نیستند و این اشکالی ندارد. حتی با ورود مردم، دیگران از تونل مونیخ، یادبود قربانیان سانحه هوایی در سال 1958 عبور می‌کنند، در مقابل Stretford End منتظر می‌مانند تا منچسترسیتی را هنگام رسیدن و تشویق تیم میزبان تشویق کنند. می‌توانید در اطراف آمفی‌تئاتر بگردید، برنامه روز مسابقه را به قیمت ۴ پوند، شال‌های نیم‌و نیم با ۱۵ پوند و هر یادگاری دیگری که انتخاب می‌کنید بخرید. تصور کنید این کار را در روز مسابقه در ورزشگاهی در هند انجام دهید.

نیروهای امنیتی حضور دارند، پلیس سوار شده و جوخه سگ نیز حضور دارند، اما آنها به گردشگران، دارندگان بلیط و معترضانی که دارنده بلیط هستند اجازه می دهند کار خود را انجام دهند. با شعله‌های دود قرمز و سبز، گروه بزرگی از هواداران یونایتد با بنرهایی که خواستار برکناری گلیزرها بودند، به داخل راهپیمایی کردند و شعار می‌دادند: «ما می‌دانیم که شما کی هستید، با####دز فریب می‌دهید»، حفاری به همان اندازه سیتی را هدف گرفت که مالکان آمریکایی یونایتد. شروع نزدیک است و میخانه ها مردم پرهیاهویی را که راه خود را به اولدترافورد می رسانند، تخلیه می کنند.

تجربه میخانه

فراتر از استادیوم، میخانه ها راه خوبی برای زندگی در یک بازی فوتبال در انگلیس هستند. آدام و حوا در استراتفورد شرق لندن، هفته گذشته مانند یک امارات مینیاتوری بودند که از گل اولیه مورگان راجرز مبهوت شدند و وقتی مارتین اودگارد به تساوی رسید، فوران کرد. وقتی کای هاورتز گل برتری را به ثمر رساند، لرزید. در پایان، شعارهای “قهرمانان” و “آرسنال” از سقف بلند آن بلند می شد.

در The Rat and Pigeon، خارج از باغ پیکادلی منچستر، همه چیز ساکت‌تر بود. میخانه دارای دو طبقه بزرگ است و ازدحام جمعیت به طور مساوی پخش شده بود زیرا مایکل اولیور داور دربی را شروع کرد. وقتی فودن اخراج شد، ناباوری و عصبانیت حتی از این که برونو فرناندز بهترین استفاده را از آن کرده بود وجود داشت، تا زمانی که بازی‌های تکراری نشان داد تلافی‌جویانه بود.

منچستریونایتد تلاش کرد تا برتری عددی خود را تحمیل کند و با تلاش سیتی برای دفاع از راه خود، روحیه تا زمانی که ارلینگ هالند به ثمر رساند تغییر چندانی نکرد. این موضوع بحث‌هایی را در مورد آف‌ساید و اینکه آیا انزو فرناندز در بازی تداخل می‌کند به راه انداخت.

در همین حال، ورشکستگی ایده ها در یونایتد ادامه یافت. سانترهای آنها برای بنجامین سسکو ضعیف بود. و چون آنها نتوانستند بلوک پایین را بشکنند، منچستر آبی بود. هواداران شهر پوزنان را انجام می دهند تا امتیاز را به خانه برسانند. یکی از هواداران یونایتد در قطاری که به شفیلد می رفت، چند آبجو کم کرد و چند آبجو دیگر برای سوخت رسانی به خانه، برای بسیاری صحبت کرد و با صدای بلند پرسید: «چرا ما در برابر تیم های 10 تایی اینقدر ضعیف هستیم؟»