ناسا در سال 1991 هزاران چتر دریایی را به فضا فرستاد.

در 6/5/1991، شاتل فضایی کلمبیا STS-40، Spacelab Life Sciences-1 را به پرواز درآورد و فهرست مسافران عجیبی را که در کیسه‌های آب دریای مصنوعی بسته شده بود، حمل کرد: 2478 پولیپ چتر دریایی ماه نابالغ. تحت نظارت دوروتی بی اسپانگنبرگ، محقق دانشکده پزشکی ویرجینیای شرقی، پولیپ ها به سمت دگردیسی در مدار حرکت کردند و تا زمانی که کلمبیا در 14/6/1991 فرود آمد، جمعیت به نزدیک به 60000 افزایش یافت. در بازگشت به زمین، افیراهایی که به طور کامل در ریزگرانش رشد کردند، در یک نگاه خوب به نظر می‌رسیدند، اما حس گرانش آن‌ها از بین رفت و ناهنجاری‌های پالسی تقریباً شش برابر بیشتر از کنترل‌های رشد یافته در زمین ظاهر شد. نتیجه یک هشدار کوچک و شناور بود در مورد اینکه چه اتفاقی می‌افتد وقتی یک ارگانیسم «بالا» و «پایین» را در جایی که هیچکدام را ندارد یاد می‌گیرد.

مدت‌ها قبل از ایستگاه‌های فضایی خصوصی امروزی و نقشه‌های راه ماه، ناسا آزمایشی کوچک‌تر و عجیب‌تر از آنچه برای زندگی در خارج از زمین لازم است انجام داد. در سال 1991، آژانس بچه چتر دریایی را در کیسه های مهر و موم شده بسته بندی کرد، آنها را به مدار فرستاد و تماشا کرد که چه اتفاقی افتاد که “بالا” و “پایین” ناپدید شد. نتایج هنوز مانند یک برچسب احتیاط برای زیست شناسی فضایی است.

چرا ناسا چتر دریایی را به فضا پرتاب کرد؟

روشن 5 ژوئن 1991، ناسا با شاتل فضایی کلمبیا برای ماموریت STS-40، همچنین به عنوان Spacelab Life Sciences-1 شناخته می شود. این اولین پرواز شاتل فضایی بود که به طور کامل به تحقیقات علوم زیستی اختصاص داشت و با فرود کلمبیا به پایان رسید. 14 ژوئن 1991، پس از 9 روز در مدار.

یکی از آزمایش‌ها به طرز شگفت‌انگیزی تحت اللفظی بود: موجودات زنده‌ای را بفرستید که به سرعت رشد می‌کنند، سپس ببینید که آیا بدن آنها گرانش را در فضا یاد می‌گیرد یا خیر. محققان راه اندازی کردند 2,478 پولیپ چتر دریایی نابالغ ماه (Aurelia aurita) که هر کدام در کیسه های آب دریای مصنوعی بسته شده اند. در پایان ماموریت، جمعیت آغازگر به تقریباً چند برابر شد 60000 چتر دریایی

علم سنجش گرانش، در مینیاتور

دلیل اینکه چتر دریایی در اینجا بسیار مفید است این است که “کدام سمت پایین است” را قابل مشاهده می کند. چتر دریایی ماه متکی به استاتوسیست ها هستند، اندام های جیب مانندی که کریستال های سولفات کلسیم به نام استاتولیت ها را در خود نگه می دارند. هنگامی که این کریستال ها روی سلول های موی حسی می چرخند، حیوان یک سیگنال فیزیکی ساده در مورد جهت گیری دریافت می کند.

و بر خلاف نوزادان انسان، چتر دریایی می تواند در مراحل اولیه رشد خود با برنامه ای مناسب برای شاتل مسابقه دهد. پولیپ‌ها می‌توانند در عرض 6 تا 9 روز به مدوزه‌های جوان تبدیل شوند و به دانشمندان این امکان را می‌دهند که در یک ماموریت، یک ساختار کامل و اولیه حسگر گرانش را مشاهده کنند.

وقتی آنها به خانه آمدند چه ریزگرانشی تغییر کرد

در طول پرواز، محققان آزمایش را با تزریق هورمون به کیسه‌های آب دریا به جلو انداختند و باعث دگردیسی به مرحله بعدی به نام افیرا شدند. روی زمین، حیواناتی که در فضا رشد کرده اند در یک نگاه عادی به نظر می رسند، این دقیقا همان چیزی است که باعث می شود قسمت بعدی بچسبد.

رفتار داستان متفاوتی را بیان کرد. پس از بازگشت به گرانش زمین، افیراهای متولد شده در فضا مشکلات نبض و سرگردانی در شنا را نشان دادند. 6 بار بیشتر از کنترل‌هایی که در زمین رشد کرده‌اند، تلاش می‌کنند تا به طور قابل اعتماد بالا از پایین را تشخیص دهند. محققان این اثر را به سرگیجه طولانی مدت تشبیه کردند.

آنچه در مورد موجودات متولد شده در فضا پیشنهاد می شود

کار توسط دوروتی بی اسپانگنبرگ، استاد پژوهشگر گروه آسیب شناسی و آناتومی در دانشکده پزشکی ویرجینیای شرقی، که دهه ها را صرف مطالعه حسگر جاذبه چتر دریایی کرد و لقب “بانوی چتر دریایی” را به خود اختصاص داد.

در سال 1994، اسپانگنبرگ و همکارانش “توسعه گیرنده جاذبه در افیراهای چتر دریایی در فضا و روی زمین” را منتشر کردند، با تمرکز بر چگونگی تشکیل ساختارهای مرتبط با استاتولیت در ریزگرانش در مقابل زمین. هشدار گسترده‌تر ساده بود: اگر اولین «سخت‌افزار گرانشی» موجودی بدون وزن ساخته شود، بازگشت به زمین ممکن است کمتر شبیه بازگشت به خانه باشد و بیشتر شبیه یادگیری تعادل از ابتدا باشد.