یک تساوی خمیری، ربودن فوتبال هوشمندانه در دو شکست سنگین و تجربه یک عمر. نه خالد جمیل و نه مردانش فکر نمی کردند مقابل پاناما، برزیل یا اروگوئه قرار بگیرند. Gurpreet Singh Sandhu گفت اولین واکنش او در مورد یادگیری مخالفان هند در این پنجره، بررسی صحت آن بود. اما او همین جا بود و داروین نونز را جدی گرفت.
مانویر سینگ در برابر مارکینیوس؛ وینیسیوس جونیور بوی چرم می‌دهد در حالی که آنیرود تاپا یک فضای خالی را شلیک می‌کند. گل تاپا; محمد سنان که یک بازی اروگوئه را روی زمین می‌نشیند. پای راست آکاش میشرا; گل و پاس گل رایان ویلیامز وتقریباً اولین بازی پدرو موریسکو برای سلسائو را خراب کرد; سهل عبدالصمد در حال شکست دادن جوز هندی مقابل برزیل. آنها اتفاق افتادند و نزدیک به 1 میلیون نفر از جایگاه های کلکته و بنگلور تماشا کردند، اگرچه این تعداد باید بیشتر می شد. خیلی بیشتر.
به این بیشتر نیاز دارید
خالد جمیل دوباره بازی ها را تماشا خواهد کرد تا متوجه شود چرا پنج گل از 11 گل که هند ارسال کرد نزدیک یا بعد از ساعت بود. زمان‌هایی در برابر برزیل و بیشتر در مقابل اروگوئه وجود داشت، زمانی که به نظر می‌رسید مسابقه‌ای بین یک وزنه باطل و یک وزن فوق‌سنگین بود. جمیل و تیم به طور مستقیم شاهد حضور تیم های برتر بالینی در مقابل دروازه خواهند بود. کیفیت سانترهای آنها (ارسال ناهیتان ناندز برای گل دوم اروگوئه جایی بود که نه انورعلی و نه ساندو نمی توانستند به آن برسند) و دقت پاناما در دوربردها.
اما جمیل همچنین می‌داند که با وجود شکست مقابل اروگوئه، هند سعی کرد حتی با تیم های بالای 50 بازی کند. علی‌رغم لغزش‌های تمرکز (و این هم درس مهمی است)، هند در مقابل حریفانی که تجهیزات دیگری داشتند، توپ را به سمت پارک برد. بازیکنانی که در این بازی ها حضور داشتند و سونیل چهتری که نبود، گفته اند که بیشتر می خواهند. به شهرت خود اهمیت چندانی نمی دهد، زیرا فکر می کند این برای تیم خوب است، سرمربی زحلی هند نیز در هر فرصتی که در اختیار دارد، این کار را انجام می دهد.
آیا با رفتن به جایی که هرگز نرفته است، آیا فدراسیون فوتبال سراسر هند (AIFF) می تواند آنچه را که جمیل می خواهد بدهد؟ آیا این می تواند یک اتفاق سالانه در پنجره تغییر شکل یافته و طولانی تر باشد؟ برای این بازی ها مهم است که در خانه باشند، زیرا این به هند بهترین شانس را می دهد تا بالاتر از وزن خود مشت کند. همچنین در سال 138، هند به احتمال زیاد برای بازی در تیم های خیمه شب بازی دعوت نخواهد شد.
مشکل این است: آنچه برای فوتبالیست ها خوب است لزوماً به تعادل کتاب کمک نمی کند. به همین دلیل است که اکثر باشگاه های فوتبال ضرر می کنند. به شدت. بار مالی، رئیس جمهور Kalyan Chaubey اطمینان داده است، AIFF نیست. اما این فعلا. این بازی‌ها هزینه دارد و صندلی‌های خالی در ورزشگاه کانتیراوا و دریاچه نمک، که به دلیل برزیل درست در آستانه فصل جدید ISL به‌روزرسانی گسترده‌ای دریافت کرده‌اند، این سوال را ایجاد می‌کند که آیا فوتبال بین‌المللی نخبه و هند برای یکدیگر ساخته شده‌اند.
راه آسان این است که از جاه طلبی خودداری کنید، تسلیم کسانی شوید که می پرسند این مسابقات چه هدفی را دنبال می کند، و تسلیم می شوید. بپذیرید که خلیج بیدو هرگز نمی تواند تاکستان مارتا باشد. اما راه آسان همیشه راه درستی نیست. اولین استاد بزرگ هندی، اولین هندی در ویمبلدون، اولین باری که هند یک تست انجام داد مسیرهایی را ایجاد کرد که در آن زمان مشخص نبود.
هند می تواند در پنجره های باقیمانده با تیم هایی بین 70 تا 100 بازی کند. جام پادشاهی، مردکا، جام ملت های کافا گزینه هایی هستند که باید به آنها نگاه کرد. اما فرصت میزبانی از تیم های برتر را یک بار در سال از دست ندهید. بعد از یک اردوی تمرینی طولانی اگر سنگاپور می تواند میزبان برزیل باشد و آرژانتین می تواند با بنین بازی کند، چرا هند نمی تواند یک تیم برتر 20 را دعوت کند؟ خبر خوب؟ شرکتی که تیم ها را به اینجا رساند، مشتاق انجام این کار است; اگر هیچ چیز دیگری دوست ندارند بهتر شکست بخورند.
مطمئنا این یکی از مواردی خواهد بود که تیم های ملی به آن نیاز دارند. مشکلات اساسی فوتبال – همان طور که چاوبی اشاره کرده است، زیرساخت ها، تعداد بازیکنان کوچک و فصل های طولانی تر، همانطور که دیگو فورلان و ویکاش دوراسو دارند، فقط سه مورد هستند – باید مورد توجه قرار گیرند. اما چرا باید یکی پس از دیگری اتفاق بیفتد؟