اسپانیا از سایه ها خارج شد و دوباره رویاهای بزرگ داشت، با لامین یامال در قلب آن

این تیم حول محور بازیکنانی از بارسلونا و رئال مادرید ساخته شد، اما سبک آن به شدت تحت تأثیر رویکرد مبتنی بر مالکیت بارسا بود. اسپانیا با برتری فنی، صبر و یک هافبک استثنایی، مسابقات را کنترل می کرد و آنها را به یکی از تحسین برانگیزترین تیم های تاریخ فوتبال تبدیل می کرد.

با این حال، هر چرخه بزرگ در نهایت به پایان می رسد. این کاهش در جام جهانی 2014 برزیل آشکار شد، جایی که اسپانیا از مرحله گروهی غافلگیر شد. شکست کوبنده آنها مقابل هلند، که با ضربه سر شیرجه به یاد ماندنی رابین فن پرسی در برابر کاسیاس برجسته شد، نماد پایان یک دوران بود. نسل طلایی در حال پیر شدن بود و اسپانیا ناگهان آسیب پذیر به نظر می رسید.

سال های بعد با عدم اطمینان همراه بود. در حالی که تیم هنوز از کیفیت برخوردار بود، برای ایجاد هویت جدید تلاش کرد. در جام جهانی 2018 روسیه، اسپانیا بین نسل ها گرفتار ظاهر شد. این طرف عناصر سبک قدیمی خود را حفظ کرد، اما فاقد اقتدار و انسجامی بود که سال های اوج آن را مشخص کرده بود. مبارزات آنها در مرحله یک هشتم نهایی به پایان رسید، جایی که روسیه میزبان آنها را در ضربات پنالتی حذف کرد.

روند بازسازی واضح تری پیش از جام جهانی 2022 آغاز شد. استعدادهای جوان شروع به ظهور کردند و امید به آینده را ارائه کردند. با این حال، این مسابقات همچنین بی تجربگی آنها را آشکار کرد. اسپانیا در مرحله گروهی شکست غافلگیرکننده ای را از ژاپن متحمل شد و بعداً در مرحله یک هشتم نهایی توسط مراکش در ضربات پنالتی حذف شد. این یک شکست دردناک دیگر بود، اما برخلاف ناامیدی های قبلی، این حس وجود داشت که پایه های یک پروژه جدید در حال ریخته شدن است.

اسپانیا علیرغم اینکه پشت سر تیم های محبوبی مانند فرانسه، انگلیس و پرتغال وارد مسابقات شد، به این موقعیت دست یافت. پیروزی مقابل فرانسه در نیمه نهایی و انگلیس در فینال، چهارمین عنوان قهرمانی اروپا را تضمین کرد. مهمتر از همه، این پیروزی تأیید کرد که نسل جدید اسپانیا دیگر تیمی برای آینده نیست – تیمی است که آماده شکل دادن به زمان حال است.

با این حال، چالش پیش رو بسیار بزرگتر است و لوئیز د لا فوئنته قبلاً نشان داده است که مایل به تصمیم گیری جسورانه است. سرمربی اسپانیا با ترکیب تیمش، به ویژه با حضور محدود رئال مادرید، کمی تعجب کرد. در حالی که باشگاه در حال حاضر بازیکنان بین‌المللی اسپانیایی زیادی ندارد، دنی کارواخال، مدافع باتجربه و دین هویسن، مدافع میانی جوان، از جمله نام‌هایی بودند که انتظار می‌رفت نقش کلیدی ایفا کنند. اما به نظر می رسد د لا فوئنته متعهد به حمایت از گروهی است که در یورو 2024 موفق شد.

بزرگترین سلاح اسپانیا در جام جهانی 2026 احتمالا لمینه یامال 18 ساله خواهد بود. این نوجوان یکی از ستارگان قهرمانی اروپا بود و گلی خیره کننده در برابر فرانسه به ثمر رساند و سپس در فینال مقابل انگلیس یک ضربه حساس به ثمر رساند. عملکرد او چیزی را تایید کرد که بسیاری قبلاً مشکوک بودند – او توانایی تغییر بازی ها را به تنهایی دارد.

یامال این کیفیت را بارها در بارسلونا نشان داده است، اما اسپانیا نمی تواند تنها به لحظات درخشش فردی تکیه کند. همانطور که مسابقات به مرحله حذفی می رود، تیم اطراف او باید شرایطی را برای پیشرفت او ایجاد کند. تاریخ نشان داده است که تیم‌های موفق جام جهانی اغلب نقاط قوت بازیکن برجسته خود را به حداکثر می‌رسانند. آرژانتین این کار را با لیونل مسی در سال 2022 به خوبی انجام داد. یامال هنوز در آن سطح نیست، اما او استعداد و نفوذی دارد تا به نقطه کانونی جاه طلبی های اسپانیا تبدیل شود.

اسپانیا مقابل عربستان سعودی – 21 ژوئن 2026

اروگوئه – اسپانیا – 26 ژوئن 2026

مدافعان: مارک کوکورلا (چلسی)، پائو کوبارسی (بارسلونا)، آیمریک لاپورته (باشگاه اتلتیک)، الکس گریمالدو (بایر لورکوزن)، پدرو پورو (تاتنهام)، اریک گارسیا (بارسلونا)، مارکوس یورنته (اتلتیکو مادرید)

هافبک ها: گاوی (بارسلونا)، رودری (منچستر سیتی)، پدری (بارسلونا)، مارتین زوبیمندی (آرسنال)، فابین رویز (PSG)، الکس بائنا (اتلتیکو مادرید)، میکل مرینو (آرسنال)

مهاجمان: لمینه یامال (بارسلونا)، نیکو ویلیامز (باشگاه اتلتیک)، دنی اولمو (بارسلونا)، فران تورس (بارسلونا)، میکل اویارزابال (رئال سوسیداد)، یرمی پینو (کریستال پالاس)، بورخا ایگلسیاس (سلتاویگو)، ویکتور مونیوز (اوساس)