بررسی Assassin’s Creed Mirage: بازگشت به اصول

خطر نفخ واقعی است، و سری Assassin’s Creed یک نمونه بارز است – بازی‌های آن بزرگ‌تر و بزرگ‌تر می‌شوند و در پراکندگی غول‌پیکر Valhalla به اوج خود می‌رسند.

با این حال، آخرین آن، این روند را معکوس می کند، و من نمی توانم از آن خوشحال باشم. Mirage یک بازی Assassin’s Creed برای کسانی است که از تعهد ترسیده‌اند و مانند ادای احترام به ریشه‌های سری، برای بهتر و گاهی اوقات بدتر بازی می‌کند.

Assassin’s Creed Mirage

سرگرمی یواشکی

Mirage یک بازگشت قابل دسترسی به زمانی است که بازی های Assassin’s Creed به تعهدات 100 ساعته نیاز نداشتند، و همچنین یک ماجراجویی سرگرم کننده سریع است. داستان آن من را غافلگیر نکرد، اما حلقه گیم پلی آن ساده و راضی کننده است. پلتفرم تست شده: پلی استیشن 5

طرفداران

• نقشه پیچیده دوست داشتنی
• از استقبال آن بیشتر نمی شود
• مبارزه ساده است اما خوب است

منفی

• کنترل‌ها می‌توانند بدبین باشند
• اشکالات گاه به گاه

بازگشت به ریشه ها

من با دستانم بالا شروع می کنم – چند بازی آخر Assassin’s Creed را نادیده گرفتم، با احتیاط نسبت به الزامات تعهد زمانی آنها و کمی خسته از توطئه های پرپیچ و خم آنها.

بنابراین، از این منظر مایه خوشحالی است که گزارش دهیم میراژ (حداقل در ابتدا) نیازی به آشنایی بیش از حد با رویدادهای اخیر سریال ندارد. درست است، باسیم، یک قاتل چیره دست که نقش اصلی را در والهالا بازی می‌کند، بازی می‌کند، اما ناآگاهی از این پیچ‌وخم‌ها بعداً در زندگی‌اش، این بار بر همه چیز تأثیر زیادی نمی‌گذارد.

شما در حال هدایت باسیم در مسیر صعود او به صفوف Hidden Ones هستید، از یک دزد خیابانی گرفته تا یک قاتل در آغوش گرفته و در بیشتر موارد، این همان نقشه‌ای است که بازی‌های قبلی Assassin’s Creed به آن پایبند بود.

با این اوصاف، وقتی نوبت به افشای توطئه بدکاران نقابدار در قلب نخبگان بغداد در قرن نهم می رسد، سرمایه گذاری شخصی مشخصی وجود ندارد.

فراتر از یک برخورد اولیه با آنها، انگیزه باسیم بیشتر این است که فقط کاری را انجام دهد که به او گفته می شود، و در حالی که یک سکانس رویایی تکرار شونده شامل یک شبح ترسناک می تواند کمک کند، اما در نهایت احساس کمی میانجی پیدا می کند.

سپس، در ساعت پایانی بازی، همه چیز به درستی توضیح داده می شود – اگر، یعنی از نزدیک با والهالا آشنا هستید. میراژ در اینجا کمی طعمه و سوئیچ می‌کشد، در مقایسه تمیز و ساده به نظر می‌رسد، اما بعد از پایان کار، خود را به شبکه‌ی مزخرفات سری می‌چسباند.

تلاش برای فهمیدن آن پس از انتشار تیتراژ، مرا به صفحات ویکی تحت سرپرستی طرفداران برد که در مورد هویت جایگزین باسیم به عنوان تناسخ لوکی صحبت می‌کردند، و از آنجا اساساً کاملاً گم شدم – پس اگر این اولین بازی Assassin’s Creed شما در تعدادی از بازی‌ها است. سال‌ها، برای یک داستان فوق‌العاده رضایت‌بخش امیدوار نباشید.

با این حال، حداقل در بیشتر زمان پخش خود، شهر بغداد یک زمین بازی درخشان است، نوعی محیط شهری که سریال در تجسم های دنیای بازتر خود – همه کوچه ها و پشت بام ها – از دست داده است.

Stealthy این کار را می کند

اگر بغداد بازگشتی به شهرهای پرجمعیت اولین Assassin’s Creed باشد، آینه ای برای احساس بازی در میراژ حتی بیشتر است.

این یک نسخه ساده و ساده از فرمول مدرن Assassin’s Creed است – شما یک سری از پنج هدف اصلی برای ترور دارید، که هر کدام با درختی متشکل از نیم دوجین ماموریت باید تکمیل شوند تا هویت و مکان آنها را قبل از نفوذ قطعات بزرگتر به آنها عمل کند.

بغداد نقشه ای است که به نظر می رسد هوشمندانه طراحی شده است – به اندازه کافی بزرگ (و با برخی از زمین های باز اطراف) که مانند یک شهر واقعاً بزرگ، متراکم از زندگی، اما همچنین با استانداردهای جدید سری به طور غیرقابل انکاری کوچک است.

این یک نفس عظیم از هوای تازه است، و سرعت هضم و گستره آن بدون شک بهترین چیزها در مورد میراژ است. تبدیل Assassin’s Creed به یک ماجراجویی تک نفره با اندازه معمولی راهی مفید برای بازگرداندن آن به بهترین قسمت‌هایش است.

هیجان قدیمی فرار آزاد از صحنه جنایت، اجتناب از نگهبانان در حین حرکت، قبل از یک چرخش سریع در اطراف محله برای پاره کردن پوسترهای مورد نظر و کاهش سطح هشدار، مانند همیشه سرگرم کننده است، و نقاط هماهنگ سازی قابل بالا رفتن به طور مشابه پاداش می دهند.

این برج‌های نقشه به دلایلی به نمادهای طراحی تبدیل شده‌اند و حرکت در بغداد و پر کردن نقشه به شیوه‌ای بازگشتی رضایت‌بخش است. به طور مشابه، نبرد به عقب برگشته است.

شما یک شمشیر و یک خنجر دارید، بدون هیچ گزینه اسلحه دیگری (اگرچه می توانید انواع هر کدام را پیدا کرده و ارتقا دهید)، و مبارزات به طفره رفتن یا طفره رفتن ختم می شود، بدون دکمه بلوک نگه داشته شده برای محافظت از شما.

با یک دشمن ضعیف مقابله کنید و می‌توانید آنها را با یک ضربه به زمین بفرستید، بنابراین وقتی به چیزهایی عادت کردید می‌توانید به یک اپراتور کاملاً مرگبار تبدیل شوید، درست مانند زمانی که Altair در سال 2007 کنترل می‌کردید.

هم در جنگ و هم در حرکت آزاد، کنترل‌ها هنوز هم گه‌گاه کوچک‌ترین مشکل هستند، هرچند، به اندازه‌ای است که شما را از پا درآورد – هنوز هم به‌طور قابل‌اطمینانی ناامیدکننده است که بسیم را در حالی که به راحتی به یک دست نگه دارید یا تمرکز می‌کنید، خود را از برج بیرون می‌کشد. بر روی دشمن اشتباه یک میلی متر.

دنیایی که در آفتاب سوخته است

بخشی از جذابیت حرکت در بغداد و اطراف آن این است که در اکثر مواقع بسیار عالی به نظر می رسد. در اینجا یک حالت عملکرد 60 فریم در ثانیه یا حالت کیفیت 30 فریم در ثانیه، گزینه های معمول شما وجود دارد.

یوبی سافت

در حالی که نرمی حالت عملکرد دوست‌داشتنی بود، من خودم را با انتخاب کیفیت شگفت‌زده کردم و تقریباً هیچ مشکل عملکرد یا لکنت نداشتم.

زمان بارگذاری در سفرهای سریع نسبتاً سریع است، و احتمالاً تنها قسمتی که احساس می‌کردم تحت تأثیر قرار گرفته بودم، ضبط عملکرد بود – عکس‌برداری از چهره یوبی‌سافت کاملاً در سطح برخی از رقبای آن نیست.

بسیم، مانند متحدانش، لحظات احساسی را پشت سر می گذارد، و در حالی که صداپیشگی این را روشن می کند، با چهره های کمی مومی که دقیقاً حرکت زیادی ندارند، کمی تضعیف می شود.

با این حال، جدای از آن، میراژ یک تکه دوست‌داشتنی از سرگرمی بصری است، شهری شلوغ که در آن خیابان‌ها در واقع مملو از مردم است – البته تقریباً همه آنها در تعاملات عمومی و ساده هستند.

همچنین برای متمایز کردن مناطقی که کشف خواهید کرد، کار بسیار خوبی انجام می دهد. نواحی اولیه فقیرتر و پراکنده‌تر هستند، با غرفه‌های بازار کمتر و جزئیات مجلل، اما زمانی که به قلب لایه‌های مدور بغداد نزدیک‌تر می‌شوید، بیشتر از موزاییک‌های زیبا و باغ‌های سرپوشیده می‌گذرید.

برخی از مناطق در حال ساخت هستند یا به شدت آسیب دیده اند، در حالی که گردش های گاه به گاه به تپه های شنی اطراف شهر، یا زمین های کشاورزی سرسبز آبیاری آن، تغییرات واقعاً محکمی را ارائه می دهند.

حکم

Mirage زمان واقعاً سرگرم کننده ای است، و در حالی که از نظر داستانی آنقدرها هم از سردرگمی نسبی چند سال گذشته جدا نیست، ارائه گیم پلی آن به طور گسترده ای از بین رفته است – به روشی خوب.

این Assassin’s Creed قابل هضم است که من هوس کرده ام، و تنظیمات خاطره انگیز آن فقط به فروش آن کمک می کند. برخی مشکلات را کنترل می کنند و یک خط داستانی که به خوبی نمی تواند مانع از اختراع مجدد این فرنچایز شود، اما هنوز هم واقعاً یک بازگشت خوب است.