اعلام عدم حضور تیم فوتبال هند در جام فیفا آسیا – که برای آن دعوت ویژه شده بود – “به دلیل تعهد ما با فدراسیون فوتبال برزیل” یکی از آن لحظات بود که یا برای تکان دادن سر یا انفجار میم ها ساخته شد.
این فقط اضافه‌ای بود به فهرست لحظات سورئال فوتبال هند که اخیراً بر سر ما آمده است: لحظه‌ای که حتی کسی که تحت تأثیر انواع مواد روان‌گردان است نمی‌توانست فکرش را بکند. حالا بعد از تساوی هفته گذشته مقابل پاناما در بنگلور و شکست 0-4 مقابل برزیل، بازی مقابل اروگوئه در راه است.
فقط برنامه مسابقات سوپرلیگ آینده مردان هند در 29 سپتامبر به ما داده شده است. اما مهمتر از همه آنچه می دانیم، پیشنهاد AIFF برای تغییر نام آن به فدراسیون فوتبال بهارات (FFB) است. مانند بازیگران بالیوود که املای نام خود را به امید تغییر بخت تغییر می دهند.
اعلام بازی دوستانه هند و برزیل در تاریخ 3 اکتبر در کلکته یک ترکیب کلاسیک نان و سیرک است که جام ASEAN برای آن مجوز داده می شود.
زیرا فوتبال هند “از چنین مسابقات سختی چیزهای زیادی یاد خواهد گرفت.” بازی دوستانه با برزیل پاسخی برای مشکلات ماست و در هر صورت کارلو آنچلوتی سرمربی برزیل اعلام کرده که هند فرهنگ فوتبالی ندارد.
او گفت: “من فکر می کنم این یک مشکل فرهنگی است. هند فرهنگ فوتبال ندارد، اما آنها در ورزش های دیگر خوب هستند. شما باید روی این کار کار کنید تا نسل جدیدی از بازیکنان بسازید.”
هنگامی که در برابر چنین اظهار نظر پژمرده ای، به علاوه اولویت های تغییر شکل یافته AIFF/FFB، حامیان واقعی و قهرمانان پایه فوتبال هند چه شانسی دارند که هویت خود را به رسمیت بشناسند و مورد توجه قرار گیرند، بدون توجه به منابع؟
کسی باید نسخه ای از آینده نگرترین و دقیق ترین ممیزی که اخیراً در فوتبال هند انجام شده را برای سنور آنچلوتی ارسال کند. نه توسط کسی که در حال حاضر مقام بالایی در AIFF/FFB دارد، بلکه توسط یک سرباز قدیمی بازی هندی.
“خوشه های استعدادهای ما – کانون های فوتبال هند و نحوه توسعه آنها” از داده ها برای تقویت آنچه قبلاً در هند شناخته شده است استفاده می کند: اینکه تمرکز حول توسعه بازیکنان و پایه باید بخشی از هسته اصلی ورزش باشد. این که ما از مجموع 800 منطقه به اضافه 35 ناحیه داریم که گزارش خوشه استعدادها می گوید: “80 درصد از دقایق حرفه ای هند را به عهده دارند.”
با مطالعه داده‌های 11 فصل گذشته فوتبال حرفه‌ای هند تا سال‌های 2024-2025، خوشه استعدادها می‌گوید که فوتبالیست‌های این 35 منطقه در اغلب هفت ایالت – که 7.4٪ از کل جمعیت هند را تشکیل می‌دهند – در بیش از 80 درصد زمان بازی در تمام مسابقات حرفه‌ای هند (I League، ISL) حضور داشته‌اند.
در اصل، اکثریت قریب به اتفاق بازیکنان حرفه ای پیشرو هند از مناطق و مناطق کلیدی تنها در هفت ایالت هند هستند. این نواحی فوتبال مناطق وسیع‌تر متروی کلکته و اطراف آن، تالوکاهای جنوبی گوا، شمال مرکزی کرالا، مترو بمبئی، دره ایمفال، شمال پنجاب و چندیگر، آیزوال و چهار منطقه مجاور آن را پوشش می‌دهند. این گزارش همچنین پنج منطقه مستقل برتر خارج از هفت خوشه – تپه های شرقی خاسی در مگالایا، دهلی، سرینگار، شهر بنگالورو و نامچی در سیکیم – را به عنوان بخش باریک تری از کانون های فوتبال شناسایی می کند.
همانطور که ریچارد هود، مستقر در بنگلور، اشاره می کند، فقدان گسترش پان-هندی یک بحران نیست، و همچنین خوشه های استعداد غیرعادی نیستند. هود مشاور عملکرد بالا و توسعه بازیکن برای فوتبال است و گزارش او به خوشه های استعدادهای جهانی در سراسر ورزش از جمله فوتبال اشاره می کند.
به عنوان مثال، بیش از 70 درصد از دوندگان مسافت کنیا از یک استان، قبیله/ زیر قبیله می آیند، 94 درصد از متخصصان NHL کانادا از 3 استان از 12 استان آن آمده اند. و 83 درصد از بازیکنان NFL از 10 ایالت از 50 ایالت آمریکا هستند. در فوتبال، 92 درصد از بازیکنان لیگ 1 از 3 منطقه از 18 منطقه فرانسه و 73 درصد از بازیکنان لالیگا 1 و 2 از 7 منطقه از 17 منطقه اسپانیا هستند.
گزارش هود سپس نشان می‌دهد که حتی در این کانون‌ها هم از سنین ابتدایی تا نوجوانی، کسری زمان بازی در فوتبال ما وجود دارد. استانداردهای فوتبال هند در مقایسه با سایر نقاط جهان مربوط به کمبود پول یا زیرساخت نیست. در این گزارش آمده است: «آنچه مهم است تنها امکانات نیست، بلکه تراکم و شدت تعامل است.
این گزارش می‌گوید که این شکاف در «تراکم تعامل» از سن 6 سالگی است، جایی که شکاف عظیم بین هند و سایر کشورها وجود دارد.
توصیه اصلی این گزارش، به حداکثر رساندن تجربه بازی در سنین 4 تا 13 سال است. کودکان در کشورهای توسعه‌یافته فوتبال، از این سال‌های آغازین، هر هفته به مدت ۴۵ هفته در سال، شش تا هشت ساعت درگیر رسمی/غیررسمی با فوتبال هستند. زمانی که یک فوتبالیست هندی به 20 سالگی می رسد، سهمیه زمان بازی او حتی به 25 درصد از آن چیزی که هم سن و سال هایش در سنگرها شرکت کرده اند، نمی شود.
سن 5 تا 13 سالگی بسیار حیاتی است زیرا زمانی است که تجارب مسابقه تکراری و هدفمند که “پاسخ‌های سریع و دقیق در موقعیت‌های بازی” را می‌طلبد، تضمین می‌کند که مغز در حال رشد کودک مسیرهای عصبی مبتنی بر فوتبال را توسعه داده و تقویت می‌کند. شرایط فیزیکی، تعادل، هماهنگی، سرعت، کیفیت تصمیم گیری، اجرای فنی و دید فضایی را در حین کار تحت فشارهای زمانی بازی افزایش می دهد.
در گذشته، استعدادهای فوتبال هند از سن 13 سالگی به بعد شناسایی می شدند و به آکادمی های مسکونی دور از خانه نقل مکان می کردند، بدون شک از مدل چینی که موفقیت جهانی قابل مشاهده ای در ورزش انفرادی کسب کرده بود، وام گرفت. سازمان‌هایی مانند آکادمی فوتبال تاتا در جمشیدپور به فوتبال هند خدمات زیادی کرده‌اند، اما در عصر امروز با توجه به نتایج ما و پیشرفت‌های دیگر کشورها، مدل فوتبال هند نیازمند بازسازی از صفر است.
این گزارش می‌گوید: «بازی فوتبال هند در سطح منطقه، تالوکا و محله برنده یا شکست خواهد خورد، نه در روایت‌های ملت علیه ملت». اولویت باید «بازآفرینی تجربیات فشرده بازی» در کانون‌های داغ هند و دسترسی به مسابقاتی باشد که بازیکنان در آن زندگی می‌کنند، «به‌جای برنامه‌های نازک، سراسر هند و یک‌اندازه که منابع و نتایج توسعه را کاهش می‌دهند». به طور خلاصه، لذت بخش و واضح، “ماهی در جایی که ماهی هستند.”
این گزارش فرمت مقیاس‌بندی شده زمان بازی را بر حسب فرکانس و مدت زمان در خوشه‌های فوتبال کشور توصیه می‌کند. تغییر نام و مدیریت سرفصل با رویدادها نمی تواند آن را کاهش دهد.