کریستیانو رونالدو از فوتبال ملی خداحافظی کرد

رونالدو با 146 گل در 234 بازی، پرتغال را به قهرمانی یورو 2016 رساند و به عنوان بهترین گلزن تاریخ فوتبال بین المللی و بیشترین بازی ملی به میدان رفت.

این بازیکن 41 ساله گفت که پیراهن شماره 7 را پس خواهد گرفت.

رونالدو در ویدئویی که در شبکه های اجتماعی منتشر کرد گفت: “به مردم پرتغال. روزی رسیده است که من پیراهن شماره 7 تیم ملی خود را پس بدهم. هرگز احساس نکردم که این پیراهن تنها متعلق به من است. اما به مدت 23 سال، این امتیاز و مسئولیت را داشتم که آن را بپوشم، از آن دفاع کنم و آن را با خودم به ورزشگاه های سراسر جهان ببرم.”

این بازیکن 41 ساله برای بیش از دو دهه ستون پرتغال بود و به این تیم کمک کرد تا عنوان قهرمانی یورو 2016 و دو قهرمانی در لیگ ملت های یوفا را کسب کند. او نماینده کشورش در شش جام جهانی بود که آخرین دوره او با شکست 1-0 مقابل اسپانیا در مرحله یک هشتم نهایی به پایان رسید. با این حال، علیرغم رکورد فردی و ماندگاری قابل توجه او در صحنه بین المللی، تنها جایزه ای که همچنان از او دور ماند جام جهانی بود.

فدراسیون فوتبال پرتغال قدردانی ویژه ای را برای تجلیل از دوران حرفه ای بین المللی رونالدو اعلام کرد.

در این بیانیه آمده است: “فدراسیون فوتبال پرتغال اجازه نمی دهد که این خداحافظی بدون ادای احترام انجام شود. این تمایل راسخ و بی حد ما برای سازماندهی، برنامه ریزی، مشارکت و همکاری فعال در چیزی است که قدردانی مناسب برای دوران حرفه ای کریستیانو رونالدو خواهد بود، که در آن هواداران و کشور می توانند یک بار دیگر بازیکنی را که بیانیه های بسیار زیادی به ما داده است تحسین و تجلیل کنند.”

رونالدو با تأمل در مورد دوران حرفه‌ای خود اعتراف کرد که گرفتن زمان در سفر بین‌المللی او تصمیم آسانی نبود و این بازیکن بزرگ پرتغالی گفت زمان آن رسیده است که باتوم را به نسل بعدی بسپارد.

او ادامه داد: “امروز زمان انتقال آن به آینده فرا رسیده است. این تصمیم آسانی نبود. زیرا برخی از تصمیمات تنها با ذهن گرفته نمی شوند، بلکه با قلب نیز گرفته می شوند. سفری که در آگوست 2003 آغاز شد و زندگی من را برای همیشه تغییر داد به پایان رسید.”

رونالدو گفت که حرفه ملی او چیزی فراتر از گل، رکورد و جام است. این نماد فوتبال در مورد پیوندی که با هواداران پرتغالی در سرتاسر جهان ایجاد کرد، فشاری که برای ادامه دادن به مرزها و اوج و فرودهایی که در زمان نمایندگی کشورش تجربه کرد، صحبت کرد.

وقتی به تمام چیزهایی که با تیم ملی تجربه کردم نگاه می‌کنم، فقط مسابقات، گل‌ها، رکوردها یا جام‌ها را نمی‌بینم. مردم را می‌بینم، پرتغالی‌هایی که در خارج از کشور زندگی می‌کنند، که برای 90 دقیقه احساس می‌کردند کمی به خانه نزدیک‌تر شده‌اند. میلیون‌ها پرتغالی را می‌بینم که هرگز ندیده‌ام اما بخشی از زندگی من شده‌اند. زیرا در پایان روز، فوتبال بسیار بزرگ‌تر از یک بازی مردم است.

در تمام دوران حضورم در تیم ملی. من همیشه خودم را فراتر از حد محدود می کردم. من می خواستم برنده شوم. می خواستم بهتر باشم. می خواستم تاریخ بسازم. من همیشه از خودم بیشترین خواسته را داشتم. من همیشه بیشتر می خواستم. من همیشه معتقد بودم که می توانیم جلوتر برویم. و هر چه داشتم برای این پیراهن دادم. بعدازظهرها و شبهای عالی بود. پیروزی هایی بود که هرگز فراموش نمی کنم. شکست‌هایی وجود داشت که یادآوری آن‌ها هنوز دردناک است.»

“من اشتباهاتی کردم. زجر کشیدم. همچنین لحظاتی وجود داشت که نمی توانستم به مردم پرتغال آنچه را که ناامیدانه می خواستند بدهم. اما هرگز تسلیم نشدم. و مهمتر از همه، هرگز از تمایل به نمایندگی پرتغال دست نکشیدم. در طول سال ها، چند چیز بسیار ساده یاد گرفتم: گل ها محو می شوند، جام ها به موزه ها ختم می شوند. رکوردها در نهایت حفظ می شوند. اما اگر زمان می تواند چیزی را در دل مردم جا کند. رونالدو گفت: “تا به حال تو را خوشحال کرده است، اگر یکی از گل های من باعث شد که کسی را در آغوش بگیری، نگرانی را فراموش کنی یا به کشورمان احساس غرور کنی، ارزشش را داشت.”

او اخیرا با خورخه ژسوس، سرمربی تیم ملی، پس از خودداری از بازی در یک بازی لیگ ملت ها و ترک اردوی تیم، درگیری داشت. کاپیتان پرتغالی به دلیل ترک اردو به مدت 30 روز محروم شد که او نیز این محرومیت را پذیرفت.