کیلیان امباپه به کلوزه می پیوندد و از رونالدو عبور می کند: آیا ما بهترین مهاجم تاریخ فوتبال را تماشا می کنیم؟

اما مقایسه امباپه، رونالدو و کلوزه تنها بر اساس گل های جام جهانی بسیار محدود است. سوال جدی تر این نیست که چه کسی بهترین آمار مسابقات را دارد، بلکه این است که چه کسی مهاجم بهتر بوده است. که شکل بحث را تغییر می دهد.

بزرگترین سلاح کلوز اولین حرکت و اولین تماس او بود. او فوق العاده به سانترها حمله می کرد، ریباندها را سریعتر از مدافعان می خواند و آرامش یک مهاجم را داشت که هرگز نیاز به لمس زیاد نداشت. او همچنین در مسابقات فوتبال فوق العاده بود زیرا بازی او به شدت به ریتم بستگی نداشت. حتی اگر برای طلسم های طولانی ساکت بود، یک توپ شل در جعبه کافی بود.

اما این جایی است که پرونده او سقف دارد. کلوزه بهترین موقعیت‌ها را تمام می‌کرد، نه معمولاً از هیچ موقعیت‌سازی می‌کرد. او اشتباهات دفاعی را مجازات کرد. او به ندرت سازه های دفاعی را توسط خود ویران می کرد. در بین این سه نفر، او احتمالاً سنتی ترین شماره 9 بود، اما کم نقص ترین نیروی تهاجمی نیز بود.

مشخصات گلزنی او نیز از کلوزه متنوع تر است. امباپه می تواند در انتقال، از کانال چپ، از طریق دویدن در مرکز، از ضربات پنالتی، از طریق پایان های یک بر یک و با حمله به سمت کور مدافعان گلزنی کند. سرعت او هندسه مسابقه را تغییر می دهد. مدافعان نمی توانند خط بالایی در مقابل او نگه دارند، اما اگر خیلی عمق داشته باشند، او به دروازه نزدیکتر می شود.

با این حال، به عنوان یک مهاجم، یک تمایز فنی وجود دارد. امباپه مانند یک شماره 9 گل می زند، اما او اغلب به عنوان یک مهاجم رو به جلو و یا در سمت چپ، ویران کننده ترین حالت خود بوده است. بزرگترین سلاح او فضا است. به او علف بدهید و مهارش تقریبا غیرممکن می شود. اما در معنای محض وسط – دریافت با پشت سر دروازه، دریبل زدن در مناطق مرکزی پرجمعیت، دستکاری مدافعان در فضاهای تنگ – او کاملا رونالدو نیست.

امباپه ممکن است این بحث را از نظر آماری پایان دهد. او ممکن است با بهترین رکورد جام جهانی از این سه به پایان برساند. اما یک گلزن برتر و یک مهاجم بهتر همیشه یک چیز نیستند.

همچنین بخوانید : آیا لیونل مسی در نهایت می تواند آخرین جامی که از کلکسیونش گم شده را به دست آورد؟

رونالدو در بهترین حالت خود تقریباً همه چیزهایی را که یک مهاجم می توانست داشته باشد داشت: شتاب، تعادل، دریبل زدن، قدرت، خونسردی، تمام کردن دو پا، تظاهرات بدن و غریزه در جعبه پنالتی. او می‌توانست مانند امباپه عقب بیفتد، مانند کلوزه کار را تمام کند و دو مدافع را در مرکز قبل از ضربه شکست دهد. آن قسمت آخر جداکننده است.

کلوز به تامین نیاز داشت. امباپه اغلب به فضا نیاز دارد. رونالدو فقط به توپ نیاز داشت.

جام جهانی 2002 او همچنان یکی از بهترین تورنمنت های مهاجم است: هشت گل، کفش طلا، و دو گل در فینال مقابل آلمان. این پس از آسیب دیدگی زانو اتفاق افتاد که تهدیدی برای از بین بردن حرفه او بود. نسخه قبل از مصدومیت حتی ترسناک تر بود – مهاجمی که می توانست توپ را با سرعت کامل حمل کند، وزن بدن خود را مانند یک وینگر جابجا کند و با آرامش یک قاتل در جعبه پنالتی کار را تمام کند.

به همین دلیل است که رونالدو به عنوان مهاجم بهتر کمی جلوتر می ماند. امباپه آینده بهتری دارد و ممکن است صاحب کتاب رکورد باشد. کلوز پاکترین میراث شکارچیان را دارد. اما R9 کامل ترین مهارت مهاجم را داشت. او فقط یک گلزن درون یک سیستم نبود. او مهاجم سیستم شکن بود – کسی که باعث می شد مدافعان قبل از اینکه ضربه وارد شود شکست خورده به نظر برسند.