از مترونوم هافبک تا مصدوم مدیریتی: میراث پیچیده مایکل کریک منچستریونایتد

ده ماه بعد، او پس از شکست در شروع امیدوارکننده باشگاه را ترک کرد و به آخرین قربانی دوران باشگاه پس از سر الکس فرگوسن تبدیل شد.

اخراج او همان سؤالاتی را ایجاد می کند که شیاطین سرخ در 13 سال گذشته دنبال کرده اند: آیا منچستریونایتد مدیران اشتباهی را منصوب می کند یا آنها مکرراً در رفع مشکلاتی که کار آنها را دشوار می کند شکست می خورند؟

کریک خود کاستی هایی داشت و نتایج دفاع از موقعیت او را دشوار می کرد. منچستریونایتد در حال حاضر در رده هجدهم جدول لیگ برتر در منطقه سقوط قرار دارد. آنها از 10 بازی اول خود تنها 8 امتیاز کسب کرده اند، تنها با یک برد و 8 بازی متوالی بدون حتی یک پیروزی.

او خیلی بیشتر از این کار کرد. منچستریونایتد تحت هدایت کریک در 12 بازی از 17 بازی لیگ برتر پیروز شد که 3 تساوی کسب کرد و تنها دو باخت. این تیم در آن دوره 39 امتیاز کسب کرد که بیشترین امتیاز در هر تیمی در لیگ بود و با کسب رتبه سوم، جواز حضور در لیگ قهرمانان اروپا را تضمین کرد.

او همچنین کوبی ماینو را وارد ترکیب اصلی کرد و نقش برجسته تری به او داد. برونو فرناندز به طور قابل توجهی سود برد زیرا کریک او را در موقعیتی پیشرفته‌تر قرار داد، جایی که می‌توانست بر یک سوم نهایی تأثیر بگذارد، نه اینکه بیشتر مسئولیت دفاعی را که تحت امر آموریم انجام می‌داد بر عهده بگیرد.

در 22 مه، منچستریونایتد به کریک با قراردادی دائمی تا سال 2028 پاداش داد. با این حال، باشگاه ممکن است یک عملیات نجات موفقیت آمیز را با شواهدی مبنی بر اینکه کریک آماده رهبری بازسازی طولانی مدت بود اشتباه گرفته باشد.

کریک همچنین بر انتقال سریع تأکید داشت. یونایتد در بازی بدون توپ، پرس انتخابی و استفاده از سرعت مهاجمان برای استفاده از فضاهای باقی مانده توسط حریف راحت تر به نظر می رسید. برد آنها مقابل منچسترسیتی، آرسنال و لیورپول نشان داد که این رویکرد چقدر می تواند موثر باشد.

با این حال، نکته مهم این بود که یونایتد در بازی با تیم هایی که به آنها فضا می دادند راحت تر بود تا با حریفانی که در عمق می نشینند و آنها را مجبور به دیکته مالکیت می کردند.

این ضعف در این فصل به وضوح آشکار شد.

یونایتد تلاش کرد تا مالکیت توپ را به موقعیت‌های هجومی معنی‌دار تبدیل کند، اغلب توپ را بدون ایجاد فرصت‌های کافی به اطراف حرکت می‌داد. زمانی که حریفان فضای مهاجمان او را دریغ کردند، او برای یافتن یک جایگزین قابل اعتماد تلاش کرد.

این شاید بزرگترین محدودیت تاکتیکی او بود. تیمی که در بالاترین سطح رقابت می‌کند نمی‌تواند به حریفانی که فضاهایی برای بهره‌برداری می‌گذارند تکیه کند. کریک نیاز داشت که بازی موثرتری برای مالکیت توپ ایجاد کند، اما یونایتد هرگز نتوانست آن را پیدا کند.

بازگشت به لیگ قهرمانان به معنای برنامه ای سخت بود و از این رو تیم باید در چندین موقعیت تقویت می شد. آنها هیچ یک از گزینه های انتخابی اول خود را در خط هافبک به دست نیاوردند و هیچ افزودنی به واحدهای دفاعی و هجومی خود نداشتند.

همچنین نگرانی هایی در مورد شدت فیزیکی تیم وجود داشت. یونایتد برای حفظ سطح پرس خود تلاش می کرد و اغلب وقتی که حریف توپ را به سرعت در میانه میدان حرکت می داد، آسیب پذیر به نظر می رسید.

کریک نتوانست کاملاً از مسئولیت فرار کند. به عنوان سرمربی از او انتظار می رفت که سازماندهی، شدت و ثبات تیم را بهبود بخشد. تصمیمات او نیز با بدتر شدن نتایج مورد بررسی قرار گرفت.

همچنین بخوانید: چرا کاپری اسپورتس در لیگ فوتبال زنان هند شرط بندی کرد؟

اما نمی توان مشکلات منچستریونایتد را به یک سرمربی تقلیل داد.

از زمانی که فرگوسن در سال 2013 بازنشسته شد، باشگاه از دیوید مویس، لوئیس فن خال، خوزه مورینیو، اوله گونار سولسشر، اریک تن هاگ، روبن آموریم و اکنون کریک عبور کرده است. هر کدام با فلسفه فوتبالی متفاوتی وارد شدند، اما هیچ کدام نتوانستند موفقیتی پایدار ایجاد کنند.

استخدام اغلب فاقد جهت بوده است، انتصابات مدیریتی بارها به بازنشانی تاکتیکی جدید منجر شده است، و باشگاه برای ایجاد یک تیم حول یک هویت ثابت تلاش کرده است.

کریک این عدم قطعیت را به ارث برد. دوره موفقیت آمیز موقت او امیدوار بود، اما خواسته های یک فصل کامل، فوتبال اروپا و انتظار برای رقابت در بالاترین سطح، محدودیت های مربی و تیم را آشکار کرد.

اخراج او ممکن است قابل درک باشد، اما تضمین نمی کند که منچستریونایتد به حل مشکلات خود نزدیکتر باشد.

او که در سال 2006 از تاتنهام هاتسپر امضا کرد، 12 سال را در اولدترافورد گذراند و 464 بازی انجام داد و پنج عنوان قهرمانی لیگ برتر، لیگ قهرمانان اروپا، جام حذفی و لیگ اروپا را از جمله افتخارات دیگر کسب کرد.

او هرگز پر زرق و برق ترین عضو تیم الکس فرگوسن نبود. کریک با بازی در کنار بازیکنانی مانند کریستیانو رونالدو، وین رونی، پل اسکولز و ریو فردیناند، دور از مرکز توجه عمل می کرد، اما در تعادل تیم نقش اساسی داشت.

طنز خاصی در چگونگی شکل گیری دو دوران حرفه ای او در منچستریونایتد وجود دارد. به مدت 12 سال، او مردی در خط میانی بود که باعث شد تیم کار کند. با این حال، او نتوانست پاسخ سوالاتی را که بیش از یک دهه منچستریونایتد را درگیر کرده بود، بیابد.

شاید مدیریت باشگاه چالشی بود که خیلی زود برای او پیش آمد. کاستی های تاکتیکی او و نتایج تیم را نمی توان نادیده گرفت اما از شرایطی که انتظار موفقیت او را داشت نیز نباید گذشت.

فصل مدیریتی کریک در اولدترافورد ممکن است جایی در بین داستان های بزرگ باشگاه پیدا نکند. اما دوران بازی او در حال حاضر یکی است. او بخشی از نسلی بود که می دانست پوشیدن پیراهن منچستریونایتد و رقابت برای کسب بزرگترین جام ها به چه معناست.

او بدون اینکه باشگاه را به شکوه سابق خود بازگرداند، گودال را ترک می کند. اما میراث او کم نشده است. منچستریونایتد ممکن است اعتماد خود را به مایکل کریک سرمربی از دست داده باشد، اما دلیلی برای فراموش کردن مایکل کریک فوتبالیست ندارد.