“برخی از ستاره ها با دمیدن قلب خود در سراسر کهکشان در یک انفجار ابرنواختری به زندگی خود پایان می دهند”: نیل دگراس تایسون
ابرنواختر. همه ما ممکن است در مقطعی از زندگی خود این اصطلاح را شنیده باشیم. اما با این حال، برای ستاره‌های ناپیدا، یک ستاره غول‌پیکر معمولاً سعی می‌کند حالت تعادل هیدرواستاتیکی را حفظ کند – حالتی که در آن کشش گرانشی به سمت داخل توسط فشار بیرونی ایجاد شده توسط همجوشی هسته‌ای در هسته‌اش متعادل می‌شود. در نهایت، وقتی سوخت تمام می شود، تعادل شروع به مختل می کند. و با گذشت زمان، هسته شروع به فروپاشی می کند، و در نتیجه یک جرم آسمانی، که در طول میلیون ها سال به نمادی از ماندگاری تبدیل شده است، در یکی از خشن ترین رویدادهای جهان – یک ابرنواختر می میرد.
برای تقریبا دو دهه، کریستیانو رونالدو ستاره ای بود که فوتبال پرتغال حول او می چرخید. و دلیل بسیار خوبی پشت آن بود. رونالدو مرکز ثقل هجومی، شخصیتی بود که دوربین ها به سمت آن کشیده شدند و حامل امیدهای ملت بود.
فقط به اعداد نگاه کنید: 234 بازی بین المللی، 146 گل در آنها. بازگشت 0.62 گل در هر مسابقه یا یک گل در هر 1.60 بازی – شما نمی توانید به نتیجه در آن دسته از کارایی شک کنید. حالا به وضعیتی که پرتغال قبل و بعد از بازی رونالدو بود می رسیم. قبل از اینکه شماره هفت معروف پیراهن قرمز را بپوشد، این کشور هیچ جام بین المللی نداشت. حتی امثال اوسبیو هم نتوانستند جامی را به آنها برسانند، اما از زمانی که رونالدو برای آنها به میدان رفت، پرتغال سه جام بین المللی به دست آورده است. آنها یورو 2016 و لیگ ملت‌های یوفا را در سال‌های 2019 و 2025 بردند. میراثی واقعا بی‌نظیر – در واقع یک ستاره غول‌پیکر در دنیای فوتبال پرتغال (حداقل).
نشانه هایی وجود داشت
با نگاهی به آخرین جام جهانی فوتبال، رونالدو هنوز مرکز ثقل بود که این رقابت آغاز شد. هواداران از او انتظاری داشتند، هر زمان که به میدان می رفت دوربین به طور خودکار به سمت او کشیده می شد. اما اعداد و ارقام به ما می‌گویند که خروجی مورد انتظار از او نبود. او در پنج مسابقه، سه گل به ثمر رساند، اما در زمین، هرگز شبیه رونالدوی که هواداران از گذشته می شناختند، نشد.
ستارگان غول پیکر قبل از مرگشان به ندرت از درخشش دست می کشند. در واقع، یک ستاره می تواند به یک ابرغول قرمز عظیم تبدیل شود و قبل از یک ابرنواختر بسیار درخشان باشد. شاید ما شاهد آن مرحله از CR7 بودیم بدون اینکه حتی بدانیم.
سپس خورخه ژسوس که یک جرم آسمانی نبود ناگهان وارد میدان گرانشی رونالدو شد. عیسی او را از زمان حضور در النصر می شناخت. او در آنجا او را مدیریت کرده بود، با او یک عنوان را در آنجا به دست آورده بود و احتمالاً تنها کسی بود که می دانست چگونه با رونالدو ستاره و رونالدو بازیکن رفتار کند.
درست همانطور که در مورد سوخت هسته ستاره صحبت می کردیم و تعادل به هم می خورد، ورود عیسی شروع به برجسته کردن رویداد در مورد این ستاره کرد. در حالی که رونالدو با امید بردن پرتغال به یک قهرمانی دیگر در لیگ ملت ها و به ثمر رساندن 1000 گل حرفه ای وارد این دوره جدید شد، اکنون اوضاع کمی متفاوت به نظر می رسد.
در اولین بازی ژسوس به عنوان سرمربی پرتغال مقابل ولز، رونالدو به میدان رفت و در دقیقه 67 تعویض شد. سپس مقابل نروژ نیمکت نشین شد. نشانه هایی مبنی بر استفاده از او وجود داشت و او را برای گرم کردن فرستادند، اما در نهایت مدیر تصمیم گرفت از او استفاده نکند. عیسی اعتراف کرد که در آن مورد با بازیکن بد رفتار شده است.
پس از این، گزارش هایی مبنی بر عذرخواهی عیسی و درگیر شدن پدرو پورنس، رئیس FPF آغاز شد. اما اینها حدس و گمان هستند و باید همینطور باقی بمانند. با این حال، کنفرانس مطبوعاتی عیسی چیزهای زیادی را فاش کرد. “هیچ بازیکنی برای من تصمیم نمی گیرد” جمله ای است که احتمالاً حتی ستاره را تحت تأثیر قرار داده است. رونالدو اردوی پرتغال را ترک کرد و اعلام کرد که پس از نشست خبری سرمربی تیم ملی این کشور این تصمیم را گرفته است و همچنین به هوادارانش قول داد که “در زمان مناسب حقیقت را بگوید.”
با نزدیک شدن به یک ابرنواختر، هسته در کمتر از یک ثانیه فرو می ریزد زیرا دیگر نمی تواند خود را پشتیبانی کند. سپس، نوترینوها از هسته رها می شوند تا به حفظ شوک کمک کنند، که سپس در لایه های بیرونی ستاره منفجر می شود و انفجار ابرنواختر رخ می دهد. اتفاقات اخیر شبیه به آن به نظر می رسد، همه توجه به آنچه در مورد رونالدو می گذرد، اما به دلایل ناخواسته.
همچنین بخوانید: خورخه ژسوس حاضر به عقب نشینی در میان شکست کریستیانو رونالدو نیست، می گوید: “پنهان نمی کنم”: “قوانین برای همه یکسان است”
بعد از ابرنواختر چه اتفاقی می افتد
پس از چنین رویداد بزرگ کهکشانی، چند چیز ممکن است رخ دهد. هرگز اینطور نیست که وجود ستاره منسوخ شود. چیزی همیشه وجود دارد.
ممکن است شاهد یک ستاره نوترونی باشیم که در آن هسته فروپاشی شده آن عظیم است اما آنقدر جرم نیست که به سیاهچاله تبدیل شود. این در واقع یک جرم فوق‌العاده چگال است که معمولاً فقط حدود 20 کیلومتر عرض دارد، اما جرم آن بیشتر از خورشید ما است. این می تواند رونالدو باشد که به سیستم فعلی پرتغال بازگردد، اما هاله از بین می رود. او به عنوان یک منبع تجربه و الهام عمل می کند و تنها زمانی که مربی لازم بداند نقش خود را در زمین بازی می کند.
سیاهچاله همان هسته باقیمانده ای است که فشار نوترونی آنقدر بزرگ می شود که نمی تواند آن را پشتیبانی کند. گرانش همچنان آن را خرد می کند و آنقدر قوی می شود که حتی نور نیز نمی تواند از افق رویداد بگریزد. این می‌تواند بازنشستگی رونالدو از فوتبال بین‌المللی باشد، اما فوتبال پرتغال درگیر این اتفاق است. با وجود اینکه ستاره‌های دیگری وجود دارند و نتایج به دست می‌آیند، هر زمان که نتیجه‌ای حاصل نشود، بحث نهایی به بحث در مورد جدایی رونالدو تبدیل می‌شود.
باقیمانده ابرنواختر ابری درخشان از گاز و زباله است که با سرعتی بسیار زیاد به فضا پرتاب می شود و برای هزاران سال به گسترش خود ادامه می دهد. این می تواند خروج رونالدو با میراثی عظیم باشد در حالی که اختلافات فعلی فراموش شده است. فوتبال با سرعت خودش حرکت می کند و هر زمان که پرتغال در آینده به چیزی دست یابد، بخشی از بحث به CR7 اختصاص دارد.